این نوشته ها تلاشی است برای گفتن و گفتن را تکریم کردن. احترام به نوشتن و از نوشتن؛ رسیدن به آرمان هایمان: آزادی، دموکراسی و حقوق بشر
در سرزمینی که حق آدمیان به رسمیت شناخته نمی شود و به ابزار خشونت، سخن پاسخ گفته می شود.
می نویسم در اعتراض به خشونت و به امید روزی که خشونت رسوا باشد و قلم را نشکنند و دهانی را نبندند.
می نویسم به امید روزی که همگان بدون ترس و به دور از سانسور و خودسانسوری بنویسند. روزی که کسی را به جرم گفتن و نوشتن مجازات نکنند.
می نویسم به امید روزی که همگان شهامت خوشنام زندگی کردن را داشته باشند. کسی را روی نداشتن شجاعت و صداقت نباشد.
به امید ایرانی آزاد و سربلند