پس از استقرار دولت نهم در راس امور اجرایی کشور و زمامت و مدیریت منتقدین فضای فرهنگی دانشگاه ها، بدیهی بود که اتفاقاتی غیر آکادمیک (مشخص بر 2 مولفه آزادی ستیزی و خرد گریزی) در بستر دانشگاه به وقوع بپیوندد. تاکیدات مکرر بزرگان و متنفذین ساختار حاکمیت جمهوری اسلامی بر اسلامی کردن دانشگاه ها، برنامه های شورای عالی انقلاب فرهنگی در تحمیل خواست حاکمیت بر رفتار دانشجویان را مطلوب نظر و مفید عمل مدیران جدید قرار داده بود تا با حمایت ویژه رهبری پیرامون اسلامی کردن دانشگاه مجموعه ای از اتفاقات را در چند سال اخیر شاهد باشیم. اتفاقاتی که در عدم پیشرفت در برابر خواست دانشجویان منجر به برخوردها و فشارهای فراوانی از تهدید و احضار تا بازداشت و شکنجه را بر دانشجویان موجب گردیده است.

تازه انقلاب شده بود و در دانشگاه ها تمامی تفکرات اجازه حضور و اشاعه داشتند. روزهای بیان شورانگیز آرا و نظرات صاحبان نظر و اندیشمندان و بسط و شرح آن در دانشگاه ها بود. ولی باز در هر انقلابی آدم هایِ خرده شیشه دار و مسئله دار هستند که روزهای اول خود را بیش از دیگران می نمایانند. آیت الله خمینی تاکید کرده بود که دانشگاه ها را تعطیل نکنید و این مسئله را احمد آقا چند بار گوشزد کرده بودند. ولی گویا عده ای بیش از دیگران می فهمند، یکی علم و صنعت را تعطیل کرد (ثمره) و دیگری تربیت مدرس را. (سیدی) پروسه ای انقلابی و با تمام ویژگی های انقلاب ها آغاز شده بود. باید تئوری علمی را با ویرانی های عملی هم زمان در آن می یافت. 2 سال تعطیلی دانشگاه ها، اخراج اساتید برجسته و مهاجرت جمع کثیری از اساتید، برخوردهای سلیقه ای و استحذافی با دانشجویان و سرانجام ایجاد دانشگاه هایی منفعل که هنوز بعد از 24 سال نتوانسته اند در میان چند صد دانشگاه برتر دنیا قرار بگیرند.

ایام دانشجویی ایام ویژه ای است که عموم خوانندگان این مطلب یا آن را تجربه کرده اند و یا به تجربه آن مشغول هستند و همین امر فهم این نوشتار را امکان پذیر می نماید. زیست در محیط دانشگاهی و به ویژه حضور در پلی تکنیک به دانشجویی فراتر از ماهیت عام معنا می بخشد و آدمی را به ابعاد دیگر هویت بخشانه سیمای دانشجوی موردِ انتظارِ قشرِ نخبگان توجه می دهد.

چندی پیش دفتر تحکیم وحدت در بیانیه ای با بیان تغییر رویکردها و فعالیت های این دفتر در دوره استقرار شورای مرکزی جدید خود، موجب گردید تا نقد و نصح های فراوانی بر این بیان دفتر تحکیم برود. انتشار بیانیه جدید دفتر تحکیم وحدت در شرایط ویژه این روزهای جامعه ایران همانگونه که دوستان حاضر در این دفتر نیز انتظار داشتند، محل سؤالات و ابهامات فراوان بود. دوستان جنبش دانشجویی از باب مسئولیت و با نگاهی دلسوزانه، نشستگان خوان قدرت در جایگاه تهدید از فعالیت های نقادانه و آگاهانه این دفتر و فعالین مدنی و سیاسی به عنوان رقیب و قریب دفتر تحکیم، ورودهای متنوعی به سیاست های جدیدِ پیشرو جریانات دانشجویی داشتند.

پلی تکنیک در طول این سال ها ایام متفاوتی را سپری کرده است؛ روزهای گرم تریبون های آزاد دانشجویی، روزهایی که دانشجویان می دانستند که اگر به صحن دانشگاه بیایند حتما نشریه ای برای خواندن است، ایامی که تعطیلات دانشجویان به خواندن مجلات پر بار دانشجویی سپری می شد و باز مطالب ناخوانده ای باقی مانده بود، ایام خوش اردوهای دانشجویی و رقم خوردن خاطراتی زیبا و عکس هایی به یاد ماندنی، آن روزها که کمیته انضباطی می دانست باید در رای صادره خود دانشجویان را اقناع کند، آن روزهایی که مدیران پلی تکنیک می دانستند دانشجویان ناظر بر اقداماتشان هستند، آن روزها که نهادهای امنیتی جرات فکر به پلی تکنیک را نداشتند، آن روزها که دانشگاه در حصار میله ها نبود، آن روزها که آزادی زنده بود.

امروز سخن از آزادی است. سخن از گم شده سال های دور سرزمین ما، سخن از خواسته ی دیرینه و تلاشی 150 ساله برای آن.
سخنی از ایام تلخ سرزمین ما؛ تاخت و تاز خردستیزان در دانشگاه، اخراج اساتید و دانشجویان از دانشگاه، پر شدن زندان ها از آزاداندیشان، دانشجویان در بند، توقیف روزنامه ها و نشریات، تبعید اندیشمندان، سانسور شدید رسانه ای، تبدیل رسانه ملی به مونولوگ حاکمیت، موج زدن ترس در نوشته ها و گفته ها، نوشته هایی که مجوز نمی گیرند، کتاب هایی که دیگر یافت نمی شوند. داستانی از شادی فرزندانِ اهریمنِ خفقان و استبداد، تلخ کامی مردمان مظلوم یک سرزمین، فقر مهلک جامعه، فسادِ رایج و تبعیضِ غالبِ ساختارِ بیمارِ حاکمیت.

3 ماه از آزادیم می گذره و با خیلی تردید و دودلی سرانجام اومدم سراغ همون وبلاگ قدیمم. البته تمام مطالب رو پاک کردم و خواستم از خط صفر دوباره شروع کرده باشم
هنوزم دل و دماغ نوشتن دارم و شاید هم زیاد داشته باشم
می خوام مطالبی رو که می نویسم و به هر کسی می دم ولو اون سانسور کنه، بدون سانسود اینجا بذارم. البته یه سری از مطالب قدیمی رو هم حتما استفاده خواهم کرد. امیدورام با کمک دوستان بتونم مفید واقع شوم.
به امید ایرانی آزاد و پیروز
مجید توکلی